Wonderen en tekenen in de Bijbel

 

VI

 

Psalm 115 : 3, Onze God is toch in de hemel, Hij doet al wat Hem behaagt. Als wij denken aan de twee bijzondere tekenen in Jozua 10 en Jesaja 38, dan zullen we niet proberen deze wonderen te verklaren. De sleutel tot het aanvaarden van deze buitengewone gebeurtenissen is: "Hij doet al wat Hem behaagt."
Er is veel gespot naar aanleiding van deze schriftgedeelten. Voor ons, die geloven, is het niet zo'n groot verschil a. dat God de aarde om de zon doet wentelen in 365 dagen, 5 uur, 48 minuten en 51 seconden, zonder mankeren! b. dat Hij eenmaal hiervan afwijkt en het zů maakt dat de zon "niet haastte onder te gaan". Jozua's stem (in een andere vertaling "bede") werd verhoord zoals hij het begeerde: "de zon haastte niet onder te gaan".

Bij Hizkia ging de zon terug. Sterrekundigen zullen ons waarschijnlijk vertellen dat beide dingen onmogelijk waren, maar Hij, die al de hemellichamen maakte om zich langs vastgestelde banen te wentelen, kon gemakkelijk gebieden dat een deel, of het gehele planetenstelsel, zo nodig, zijn gang zou vertragen, of achterwaarts gaan in plaats van voorwaarts.
De berekeningen van wiskunstenaars zouden omver geworpen worden als zij zulke experimenten moesten uitvoeren; de berekeningen van de Schepper zijn het spoor nooit bijster.
Wij hebben nu even bij deze twee grote wonderen stilgestaan. Wij noemen het wonderbaar dat zulke dingen gebeurd zijn - maar is het niet een wonder dat alle eeuwen door het zonnestelsel nooit enige vertraging onderging; dat alles volmaakt is geregeld en steeds de vastgestelde tijd handhaaft?

 

"Er blijft niet ťťn achter."
Heeft ons dit wel eens, tot aanbidding gebracht?
De komst van de Heer in heerlijkheid om Zijn koninkrijk op te richten zal door grote tekenen in de hemel worden vooraf gegaan. Amos 8 : 9, JoŽl 2 : 31 en 3 : 15.
De Here Jezus Zelf, die al deze dingen geschapen heeft, zeide aan Zijn discipelen dat zulke tekenen onmiddellijk zullen volgen op de grote verdrukking, en dat dan het teken van de Zoon des mensen zal verschijnen in de hemel. Matth. 24 : 29 en 30. Hij wist toen nauwkeurig wat gebeuren zou, en Hij weet het, nu Hij zit op Zijns Vaders troon, en wacht op het ogenblik dat de Zijnen opgenomen zullen worden om bij Hem te zijn, wanneer al deze dingen zullen vervuld worden.
Sterrekundigen vormen zich menige veronderstelling wat betreft toekomstige rampen die plaats zullen vinden in het zonnestelsel, maar het zijn slechts gissingen.
De bijbel voorzegt de grote "catastrophe", als "de hemelen zullen worden als een boekrol" (Jesaja 34 : 4). Petrus herhaalt dit in zijn tweede brief (hoofdstuk 3).
Dit is echter niet het einde aller dingen. Nieuwe heerlijkheden zullen geopenbaard worden. De apostel vervolgt: "maar wij verwachten, naar Zijne belofte, nieuwe hemelen en een nieuwe aarde, in welke gerechtigheid woont". De belofte waarop hij zinspeelt vinden we in Jesaja 65 : 17 en 66 : 22.
Ofschoon wij niet weten wat dit inhoudt, kunnen we er van verzekerd zijn dat het heerlijk zal wezen; een nieuwe schepping, op dezelfde wijze tot stand gekomen als de eerste schepping - door Zijn krachtwoord.
Wij kunnen vele leringen trekken uit de wonderen die God in de hemelen en op aarde gedaan heeft - lessen die spreken van genade en oordeel, van troost en waarschuwing. God, Die zulke wonderen kan doen in de natuur, kan voor ons dingen doen die schijnbaar onmogelijk zijn. Wij kunnen niet alleen dťze gevolgtrekking maken, maar de wonderen van de schepping zijn menigmaal typen van geestelijke dingen. Het is goed en nuttig hierop acht te geven.

 

Het gezegde in Jesaja 40 : 26 en 27 brengt ons op de gedachte van het nut van deze studie. Nadat God bij herhaling de wonderen in het heelal voorstelt, zegt Hij tot IsraŽl: "Waarom zegt gij dan, o Jacob! en spreekt o IsraŽl! mijn weg is voor de Here verborgen", enz. Hij die de sterren telt en hun gang bepaalt, buigt Zich neer om Zich bezig te houden met de belangen van Jacob. "Gij wormpje" zoals God hem in het volgende hoofdstuk noemt.
De wonderen van Zijn macht maken de wonderen van Zijn genade nog heerlijker. Het is niet toevallig dat zo dikwijls van God gezegd wordt: "Die hemel en aarde gemaakt heeft". De gedachte aan Zijn kracht, geopenbaard in de schepping, moeten we steeds verbinden aan het andere deel van de tekst, waarin deze uitdrukking voorkomt. Ik noem enkele voorbeelden.
Jeremia 32 : 17, dat geen ding voor Hem te wonderlijk is.
Jesaja 37 : 16 en 17, dat Hij hoort als wij roepen.
Psalm 115 : 15 en 134 : 3, dat Hij kan zegenen.
2 Koningen 19 : 15-19, dat Hij kan helpen.
Jesaja 51 : 12 en 13, dat Hij kan troosten.
Jeremia 10 : 11-16, dat zulk een God groter is dan de afgoden.
Handelingen 4 : 24 en Jeremia 51 : 15-21, dat zulk een God groter is dan de mens.
Handelingen 17 : 24, dat Hij niet woont in tempelen met handen gemaakt, enz.
Misschien is de meest opvallende les, wat we lezen in Psalm 8 : 3-6. Is het niet een wonder dat zulk een God kan afdalen om te denken aan de mens? Maar uit hetgeen we over deze passage lezen in de brief aan de HebreeŽn, zien we dat de Schepper van hemel en aarde Zelf mens wordt (Hebr. 2 : 5-9).
We kunnen nog wel meer plaatsen vinden waar over de Schepper van hemel en aarde gesproken wordt in verband met het een of ander dat voor ons van bijzonder belang is. Ik wil nog slechts op twee belangrijke plaatsen wijzen.

 

In Zacharia 12 : 10 lezen wij de aandoenlijke woorden: "zij zullen Mij aanschouwen, Die zij doorstoken hebben". Wij zien vanaf het eerste vers dat Hij die spreekt ook is: "de Here die de hemel uitbreidt en de aarde grondvest, en des mensen geest in zijn binnenste formeert". Hoe weinig mensen weten, dat Hij, die aan het kruis hing, de Schepper Zelf was.
De tweede plaats is Jesaja 50. In vers 2 en 3 openbaart de Here Jezus Zich in Zijn macht als Schepper; in vers 4 is Hij de afhankelijke; Degene die leert, nadat Hij onderwezen is; in vers 5 de Dienstknecht, en in vers 6 de lijdende. Hij, die kon zeggen: "Ik bekleed de hemel met zwartheid, en stel een zak tot zijn bedeksel", is dezelfde die zegt: "Ik geef mijn rug degenen die mij slaan, en mijn wangen degenen die mij het haar uitplukken. Mijn aangezicht verberg ik niet voor smaadheden en speeksel".
In het midden van vers 2 stelt Hij de vraag: "Is mijn hand dus gans kort geworden, dat zij niet verlossen kan, of is er in Mij geen kracht om uit te redden"?

 

Ten slotte nog dit. Op twee plaatsen wordt God genoemd; "de Allerhoogste, die hemel en aarde bezit". Eerst in Genesis 14 : 19, als Melchizedek zich vertoont aan Abraham en hem in deze naam zegent. In vers 22 herhaalt Abraham dezelfde uitdrukking, als hij de schatten weigert, die hem door de koning van Sodom worden aangeboden. Zij die God kennen als de bezitter van hemel en aarde hebben de rijkdom die de wereld geven kan niet nodig.
In Deut. 10 : 14 en 15 vinden we een gelijkluidende uitdrukking: "Ziet, des Heren, uws Gods, is de hemel en de hemel der hemelen, de aarde, en al wat daarin is". Hier zien wij in het volgende vers, dat hoewel Hij de bezitter is van deze dingen, Hij niet voldaan is, als Hij niet iets anders bezit. Hij heeft behoefte aan Zijn volk, Hij heeft behoefte om lief te hebben, v. 15. Wij zien hier dat Zijn volk niets behoeft dan Hem, die de Bezitter is van hemel en aarde. Maar hoewel Hij hemel en aarde bezit, Hij behoefte heeft aan iets anders. Hij heeft de Zijnen van node, om hen te kunnen liefhebben en hen deze liefde te doen genieten.

B.L.