Dankbare nagedachtenis

 

Hoeveel herinneringen zouden we kunnen ophalen bij het overdenken van hetgeen onze geliefde Broeder J. N. VOORHOEVE heeft gedaan en van wat hij voor ons geweest is.

De eerste keer, dat ik hem hoorde spreken ('t was op een Bijbellezing) heeft het Woord mij diep getroffen.

Ik kwam in de zaal Dunne Bierkade als één, die al jaren zocht naar vrede met God. Telkens probeerde ik te leven, zoals God het van mij wilde. Maar rust vond ik daardoor niet. Toen echter boeide de spreker mij zó, dat ik alles om mij heen vergat. Ik luisterde, ja, ik dronk de woorden des levens in. Toen het einde van de avond naderde, zag ik eigenlijk ook de spreker niet meer.

‘t Was voor mij, alsof de Heiland nodigend voor mij stond, met open armen, om mij, arme zondaar, te ontvangen. Diezelfde avond vond ik volle vrede. Vrede voor mijn onrustig hart. Rust voor mijn reeds lang ontwaakt geweten. Blijdschap, grote vreugde werd mijn deel. Geloofd zij Jezus Christus! "Het werd feest in mijn ziel, want de Heiland kwam in." God wilde onze broeder gebruiken om mij tot het altaar der verzoening te leiden. Neen, hij kwam niet met lege handen zijn Heiland tegemoet, één verloste zondaar bracht hij aan Jezus’ voet. Maar ik ben overtuigd, dat nog vele anderen ditzelfde kunnen getuigen.

Wat trok de mensen toch aan in deze trouwe dienstknecht?

Zijn blij, gelukkig gelaat. Zijn stem vol muziek. Zijn grote liefde tot het verlorene. Zijn grote liefde tot zijn Zaligmaker.

Een andere keer, toen ik met hem sprak over moeilijkheden op geestelijk gebied, heeft zijn grote afhankelijkheid mij bijzonder getroffen. Afhankelijkheid van zijn Meester. Mijn moeilijkheden besprak ik met hem op zijn studeerkamer. Het eerste, wat deze wijze man zei, was: "Laten we neerknielen en God om licht en leiding smeken." Onvergetelijk uur. Wij bogen ons neer en smeekten om alles, wat wij in deze zaak nodig hadden. En de Heer gaf kort daarop uitkomst. Hij verhoorde onze gebeden op treffende wijze. Geloofd zij Zijn Naam!

Wat was de kracht in deze geliefde broeder in Christus?

Zijn diepe afhankelijkheid, zijn nederig hart. Ja, hij had door zijn innige omgang met zijn Heiland geleerd, ootmoedig en nederig te zijn. Daarom hebben we hem liefgehad, omdat hij, al was het maar weinig, zijn Meester geleek.

Het middelpunt van zijn prediking was altijd: JEZUS CHRISTUS. Ik wilde zo graag, in getuigende zin, van hem iets zeggen. Ik weet, dat veel en veel meer te zeggen zou zijn. Maar laat dit korte stukje allen die het lezen, ten zegen mogen zijn.

 

Sch.